Over binnen=buiten
Kippevel kreeg ik toen ik dit fimpje zag.
Het gaat volgens mij over binnen is buiten in optima forma.
Pas als het binnen zichtbaar wordt, gaat de zaal plat.
Verder hoef ik hier niets meer aan toe te voegen.
vrijdag, oktober 19, 2007
dinsdag, oktober 02, 2007
ingehaald
En plotseling is er geen geld meer. Geen geld meer dat geleend kan worden als hefboom van het eigen vermogen, om zo die bedrijven te kopen die je vervolgens weer voor meer kan verkopen. Geen geld meer voor private equity en hedge funds. En dat komt omdat ze in de VS wat kwistig zijn geweest met uitlenen van geld aan mensen die een huis wilde kopen dat ze zich eigenlijk niet konden permiteren. City Bank en UBS lieten 1 oktober slechte resultaten zien omdat ze de stroppenpotten moesten vullen.
Het geld is op, oppelepop. Kluizen op slot en sleutel wordt goed verstopt. Er wordt niets meer geleend. Iedereen blijft met zijn geld zitten waar die zit en beweegt niet.
En wat nu dan? In februari had ik het er al over op deze site: misschien gaat het om iets anders dan financial engineering. Ik twijfelde nog omdat je zulke prachtige resultaten kon behalen voor je investeerders. Maar misschien wordt het nu wel weer echt leuk.
Gaan we echt vormgeven aan de onderneming van de 21ste eeuw. Gaan we weer op zoek naar wat onze klanten boeit en bindt. Geven we weer aandacht aan de mens en gaan we weer ondernemen. Gaan we ons weer verdiepen wat het verschil maakt en laten we ons niet in slaap sussen door de hefboom van het vreemde geld.
En dat is gaaf. We hebben nog nooit zoveel mogelijkheden gehad. We hebben internet, we hebben nog nooit zo weinig beperkingen gehad in handel en dienstverlening, we hebben nog nooit zoveel boeken en informatie gehad om te lezen en te leren hoe het zou kunnen. We kunnen gaan doen waar ons hart ligt.
De weg afsnijden kan voorlopig niet meer. De werkelijkheid van het echte ondernemen heeft ons ingehaald. We zullen elke cent weer echt moeten verdienen. Ik wens iedereen daar heel veel succes mee en het gaat lukken.
Hein Duijnstee
vrijdag, augustus 31, 2007
megacomplexiteit
Nog honderden miljoenen mensen die met een dollar per maand moeten zien uit te komen, maar wier stem wel telt in de grootste democratie ter wereld. Een booming business van low-cost vliegmaatschappijen die alle uithoeken van het enorme land met elkaar verbinden voor iets meer dan 5 eurocent per kilometer, maar de wegen naar de vliegvelden zijn soms amber berijdbaar en in de grote steden volkomen verstopt.
Twee van de ontelbare paradoxen die ik de afgelopen vier weken zag toen ik met mijn gezin in India was. Het duizelt me nog. Je stapt een boekhandel uit in Delhi met een ook voor ons verwende Nederland indrukwekkend assortiment en staat oog in oog bedelaars en wierookverkopers. En zo gaat het de hele dag door, van de ene verbazing in de andere, met op het ene moment exotische walmen en het andere moment de doordringende stank van afval. En dan heb ik nog maar een klein stukje gezien van het land met ruim 1,1 miljard mensen.
In mijn praktijk als organisatieadviseur pleit ik ervoor om de complexiteit te omarmen en de tegenstellingen te koesteren. Vanuit de gedachte dat juist daarin de oplossing verscholen zit voor de vormgeving van organisatie, voor nieuwe manieren van samenwerking en besturing. Complexiteit doorgronden zorgt voor creativiteit en dwingt tot betekenisvolle keuzes. Het geeft energie om verder te kijken dan eendimensionale spread-sheet oplossingen en het verschil te maken voor klanten en medewerkers. (Zie ook mijn vorige blogs).
En daarbij realiseer ik me dat dit een uitdagende weg is, met hobbels en (val-)kuilen, maar toch zit er iets in van ik weet toch een beetje hoe het moet.
Maar gelukkig leert India me, dat je het niet weet. Dat er dingen zijn die groter zijn dan het individuele bevattingsvermogen, letterlijk en figuurlijk. De tegenstellingen en complexiteit zijn van een gigantisch omvang door de grote getallen en door het sterke contrast, dat strategieën als abstraheren, simplificeren, samenvatten, in stukjes kan hakken bij mij niet meer werken.
Of ik nu een adviseur ben geworden die strategie en maakbaarheid vaarwel zegt? Ik denk het niet. In ieder geval nog niet. Daarvoor ben ik teveel het product van het Westerse denken. Maar een land als India heeft mij geleerd dat complexiteit en contradicties nog wel een paar meer dimensie hebben dan een concept dat je kan gebruiken om naar organisatie te kijken.
Ik spoor hierbij de leiders van organisaties aan om eerst vier weken hun oren, ogen, neus en gevoel de kost te geven in India voordat ze ook maar überhaupt nadenken over een veranderingstraject, herstructurering of welke andere managementingreep dan ook. Je zal met een verrijkte blik naar de uitdagingen van je eigen organisatie kijken.
Hein Duijnstee
Twee van de ontelbare paradoxen die ik de afgelopen vier weken zag toen ik met mijn gezin in India was. Het duizelt me nog. Je stapt een boekhandel uit in Delhi met een ook voor ons verwende Nederland indrukwekkend assortiment en staat oog in oog bedelaars en wierookverkopers. En zo gaat het de hele dag door, van de ene verbazing in de andere, met op het ene moment exotische walmen en het andere moment de doordringende stank van afval. En dan heb ik nog maar een klein stukje gezien van het land met ruim 1,1 miljard mensen.
In mijn praktijk als organisatieadviseur pleit ik ervoor om de complexiteit te omarmen en de tegenstellingen te koesteren. Vanuit de gedachte dat juist daarin de oplossing verscholen zit voor de vormgeving van organisatie, voor nieuwe manieren van samenwerking en besturing. Complexiteit doorgronden zorgt voor creativiteit en dwingt tot betekenisvolle keuzes. Het geeft energie om verder te kijken dan eendimensionale spread-sheet oplossingen en het verschil te maken voor klanten en medewerkers. (Zie ook mijn vorige blogs).
En daarbij realiseer ik me dat dit een uitdagende weg is, met hobbels en (val-)kuilen, maar toch zit er iets in van ik weet toch een beetje hoe het moet.
Maar gelukkig leert India me, dat je het niet weet. Dat er dingen zijn die groter zijn dan het individuele bevattingsvermogen, letterlijk en figuurlijk. De tegenstellingen en complexiteit zijn van een gigantisch omvang door de grote getallen en door het sterke contrast, dat strategieën als abstraheren, simplificeren, samenvatten, in stukjes kan hakken bij mij niet meer werken.
Of ik nu een adviseur ben geworden die strategie en maakbaarheid vaarwel zegt? Ik denk het niet. In ieder geval nog niet. Daarvoor ben ik teveel het product van het Westerse denken. Maar een land als India heeft mij geleerd dat complexiteit en contradicties nog wel een paar meer dimensie hebben dan een concept dat je kan gebruiken om naar organisatie te kijken.
Ik spoor hierbij de leiders van organisaties aan om eerst vier weken hun oren, ogen, neus en gevoel de kost te geven in India voordat ze ook maar überhaupt nadenken over een veranderingstraject, herstructurering of welke andere managementingreep dan ook. Je zal met een verrijkte blik naar de uitdagingen van je eigen organisatie kijken.
Hein Duijnstee
Abonneren op:
Posts (Atom)
